او را ديد گليمى از پشم شتر در دوش گرفته بيك دست دستاس ميكرد و بيك دست كودك را تعاهد ميكرد ؛ رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بگريست و آنگه گفت : اى دخترك اين مرارت و تلخى دنيا فرو بر باميد حلاوت آخرت ؛ كه خداى تعالى آيتى به من فرستاد و هى قوله : و لسوف يعطيك ربّك فترضى در خبرست كه رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم گفت : روز قيامت چندان شفاعت دهند مرا كه من گويم : حسبى حسبى ، و نيز در خبرست كه چون رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اين سخن بگويد ؛ حقّ تعالى آواز وى به آن جماعت رساند كه در دوزخ مانده باشند ايشان فرياد برآرند و گويند : بار خدايا شفاعت رسول برسيد « 1 » و بما نرسيد حقّ تعالى گويد : اگر شفاعت وى برسيد « 2 » رحمت من بنرسيد « 3 » و بفرمايد تا همه را از دوزخ بدر آرند . در خبرست كه امير المؤمنين على عليه السّلام « 4 » روى باهل كوفه كرد و گفت : شما كه أهل عراقيد گوئيد كه : اميدوارترين آيتى در قرآن اينست كه : قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ ؛ گفتند : بلى ما چنين گوئيم ؛ گفت : ما كه اهل البيتيم ميگوئيم كه : اميدوارترين آيتى اينست كه : [ وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى ] و مراد به اين شفاعت است و رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم راضى نباشد كه يكى از امّت وى در دوزخ باشد .

--> ( 1 ) - « برسيد » در هر دو مورد يعنى « تمام شد و بپايان رسيد » چنان كه مكرّر ياد كرده‌ايم . ( 2 ) - « برسيد » در هر دو مورد يعنى « تمام شد و بپايان رسيد » چنان كه مكرّر ياد كرده‌ايم . ( 3 ) - « بنرسيد » يعنى « تمام نشد و بپايان نرسيد » . ( 4 ) - ابو المحاسن ( ره ) صدر روايت را به منظور تلخيص نياورده و نصّ عبارت ابو الفتوح ( ره ) اين است ( ج 5 چاپ اوّل ؛ ص 544 - 545 ) : « ابو جعفر الباقر ( ع ) روايت كرد از پدرش سيّد العابدين از عمّش محمّد بن الحنفيّه از پدرش امير المؤمنين على ( ع ) كه رسول ( ص ) گفت : روز قيامت كه من در موقف شفاعت بايستم چندان گناهكار را شفاعت كنم كه خداى تعالى گويد : أرضيت يا محمّد ؟ - من گويم : رضيت رضيت ، آنگه امير المؤمنين على ( ع ) روى بأهل كوفه كرد و گفت كه : شما كه اهل عراقيد گوئيد كه : اميدوار آيتى كه در قرآن است آيهء قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ بود ؟ - گفتند : بلى ما چنين گوئيم ، گفت : و ما كه اهل بيتيم گوئيم كه اميدوارتر آيتى كه در قرآنست اين است « وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى » و مراد به او شفاعت است سيوطى در الدرّ المنثور متن روايت را چنين نقل كرده ( ج 6 ؛ ص 361 ؛ س 22 ) : - « و أخرج ابن المنذر و ابن مردويه و أبو نعيم فى الحلية من طريق حرب بن سريج ( + ) رضى اللّه عنه قال قلت لابى جعفر محمّد بن على بن الحسين : أ رأيت هذه الشفاعة التى يتحدّث بها أهل العراق أحقّ هى ؟ - قال : اى و اللّه حدّثنى عمّى محمّد بن الحنفية عن علىّ : أن رسول اللّه ( ص ) قال : أشفع لامّتى حتى ينادينى ربّى أرضيت يا محمّد ؟ - فأقول : نعم يا ربّ رضيت ، ثمّ أقبل علىّ فقال : انّكم تقولون يا معشر أهل العراق إنّ أرجى آية فى كتاب اللّه : يا عبادى الذين أسرفوا على انفسهم لا تقنطوا من رحمة اللّه انّ اللّه يغفر الذنوب جميعا ؟ - قلت : انّا لنقول ذلك قال : فكلّنا أهل البيت نقول : انّ أرجى آية فى كتاب اللّه [ وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى ] و هى الشفاعة » پس معلوم شد كه ابو الفتوح ( ره ) در ترجمهء روايت « علىّ » را كه حرف جرّ و ياء ضمير متكلّم است « علىّ » اسمى پنداشته و با أمير المؤمنين على عليه السلام منطبق كرده است و طبرسى ( ره ) نيز روايت را نقل كرده و او نيز اشتباه ديگر را مرتكب شده است فراجع ان شئت . ( + ) - در اصل « شريح » ليكن خزرجى در خلاصهء تذهيب الكمال گفته ؛ « حرب بن سريح بجيم » و بسين مهمله ضبطش كرده است .